یک زن ذلیل

خاطرات قابل بازگویی یک مرد زن ذلیل

اندر حکایت جیمز کامرون و اسکار نگرفتنش

جهت بالاتر بردن کلیک خور این وبلاگ نازنین، متن قبلی شاهکار زن ذلیل را در ادامه مطلب بنهادیم


تو به من خندیدی

و نمیدانستی که من (جیمز کامرون)

به چه رنجی ساختم

                                                  آواتار، شاهکارم

تو ز چنگم بردی

                                       بهترین اسکارم

کاش میشد که هم اینک

                  گلویت بفشارم

                             تا که آن خنده منحوس

                                                               از لبت بردارم

باشد آن روز که حقت

                         کف دست بگذارم!

.

.

.

و تو اسکار گرفتی و هنوز

قه قه خنده تو میدهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

ای ضعیفه (کاترین بیگلو) چه فرو کردی در

پاچه شلوارم؟!!

پی نوشت:

- این شعر رو خودم با زحمت فراوان سروده ام (برای بعضی شعرا این کار هیچ زحمتی نداره). پس اگه خواستین جایی استفاده کنید لطفا لینک اینجا به عنوان منبع فراموش نشود!

- قبلا بجای پاچه نوشته بودم خشتک

 

  
نویسنده : زذ ; ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٢٩
تگ ها :