یک زن ذلیل

خاطرات قابل بازگویی یک مرد زن ذلیل

برای بانوی...

"از اولین روز آفرینش، حس خوب گوش دادن به صدایی صادق در ذهنم حک شده...صدایی که هرچند آهسته و مبهم، اما با اشتیاق و مصمم به من زندگی می بخشید..."

                     (زز- 2-3 ساله از اهواز)

 

ای بهترینم...

سلام!

هیچ صفتی پیدا نکردم که بجای "..." درون عنوان بذارم تا دلم راضی بشه...

و همین گونه است که هیچ اسمی پیدا نمیکنم که تو را با آن عاشقانه تر صدا کنم، مگر اسم خودت!

پس مینویسم برای تو بانوی من!

مینویسم که بدانی

                      هرگز فراموش نکرده ام؛

و هرگز فراموش نمیکنم

آن شبی را 

               که تنها و گمشده و بی امید بودم

                                            و تو برایم شعر خواندی...

از آنچه برایم خواندی یک کلمه هم به یاد ندارم...

حتی تلخی آن تنهایی و گمشدگی را نیز به خاطر نمی آورم

تنها چیزی که در عمق خاطراتم باقی مانده...

زمزمه ی صداییست

                       که  آرام و صبور

                                    از روح خود

                                           در کالبد من می دمید.

آری

       این نجوای صدای تو بود 

                                         که داشت

                                                                   معجزه میکرد...

و من

         اینگونه

                       آفریده شدم!

 

 

 


 

.

.

.

.

.

.

پ ن پنهان:

عزیزترینم...تاثیر آن نجوای دلنشین را میبینی ؟

پس لطفن اینقدر سرم داد نزن!!!!

 

  
نویسنده : زذ ; ساعت ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٤
تگ ها :